Taking too long? Close loading screen.

Een ontdekking.

Als je je ziek voelt, wil je een “recept” of “kookboek” om weer heelheid te ervaren. Je ego klaagt: “Vertel me gewoon hoe ik zo snel mogelijk van mijn ziekte afkom…!” Het eerste dat doorgaans gebeurt is een bezoek aan de huisarts. Je wens als zorgvrager is duidelijk: “Dokter, wat is er aan de hand met mij? Kunt u mij helpen!” Je voelt je onzeker omdat je niet goed weet wat er aan de hand is, laat staan wat een oorzaak daarvan kan zijn. Je weet niet wat te doen, en je hoopt dat de dokter het antwoord heeft. Je wordt vervolgens doorverwezen naar allerlei specialisten. Zij proberen met de beste bedoelingen, vanuit hun eigen specifieke kennis, jou te helpen. Ze onderzoeken je fysieke lichaam: er wordt bloed afgenomen, de hartwerking wordt gemeten, de longen worden beluisterd, er worden allerlei tests gedaan, er wordt medicatie voorgeschreven. Vaak helpt dat, waardoor je een stukje opluchting ervaart.

Al snel echter blijkt dat de diepere oorzaak van je symptomen nog niet echt is aangeraakt: de klachten herhalen zich, of komen op een andere manier terug. Misschien ken jij ook verhalen van kennissen die gefrustreerd van de ene specialist naar de andere lopen, maar intussen geen blijvende gezondheid ervaren. Vaak volgt een beschuldigende vinger naar de dokter en specialisten: “Zij zouden mij toch moeten kunnen genezen! Maar zij weten het blijkbaar ook niet!” Je voelt je gefrustreerd, maar de dokter of therapeut of specialist ook. Ondanks alle kennis, vaardigheden en intenties lukt het ze blijkbaar niet om de ziekte blijvend te genezen. De vraag “Dokter, kunt u mij helpen!?” wordt niet bevredigend beantwoord – voor niemand.

Wat is hier aan de hand?

Met zo’n houding geef je eigenlijk de verantwoordelijkheid over de eigen weg terug naar gezondheid af aan de dokter, therapeut of specialist. Zij pakken die verantwoordelijkheid over en beginnen de diagnose en behandeling. Zo zijn de opleidingen de afgelopen eeuwen opgezet. Het besef mist nog dat de bron van gezondheid in de kern in de persoon zelf zit. Symptomen zitten er niet om vervelend te zijn. Ze hebben een boodschap voor je levenspad. Dat wil niet zeggen dat dokters, therapeuten en specialisten niet nodig zijn; integendeel! Ze kunnen je juist helpen om bewust te worden van de boodschap van de symptomen.

Zorgvragers realiseren zich dat hun eigen rol in de weg terug naar hun eigen gezondheid belangrijker is dan ze tot nu toe dachten. Vanaf het moment dat het besef daagt “het afhankelijk zijn van anderen voor mijn gezondheid werkt blijkbaar niet!”, wordt er een vraag of verlangen wakker om meer de eigen mogelijkheden te gaan benutten om het heft in eigen hand te nemen. De verantwoordelijkheid voor de eigen gezondheid wordt door de zorgvrager weer actief zelf opgepakt.

Op dat moment begint een zoektocht. Afhankelijk van hoe goed je je kunt openstellen voor wat ‘wil gebeuren’ vind je gezondheid op eigen kracht, of met behulp van helpers op je pad. Wij beweren beslist niet dat iedereen met klachten altijd gezondheid kan vinden zonder begeleiding. Juist de interactie met de helpers op je pad kan jou helpen de juiste/specifieke route te nemen die jou terug naar gezondheid leidt. Hoe ziet die interactie er idealiter uit?

Het belang van een wederkerige relatie tussen zorgvrager en zorgaanbieder

De kwaliteit van de relatie tussen zorgaanbieder en zorgvrager wordt beter naarmate deze interactie gelijkwaardiger wordt. Idealiter is deze relatie volstrekt wederkerig. Daarmee bedoelen we dat de één niet boven de ander staat. Vanuit beide kanten is sprake van ‘bekijken’, ‘invoegen’ en ‘toevoegen’. Invoegen betekent ‘gelijk­waardigheid’ in de relatie tussen twee mensen. Het ‘toevoegen’ duidt op ruimte voor hiërarchisch onderscheid op inhoudsniveau. Daarmee bedoelen we dat de dokter vanuit zijn opleiding nu eenmaal meer weet over ziekte. Dat betekent nog niet dat die daarmee de wijsheid in pacht heeft over wat voor de zorgvrager het beste is. De zorgvrager weet beter wat er in zijn/haar leven en omgeving belangrijk is. Dit moet expliciet worden, wil de gelijkwaardige relatie dienend werken. De zorgaanbieder moet dus eigenlijk zijn/haar kennis even ‘parkeren’ zodat de wens aan de vraagkant helder mag worden. Sterker: helder moet worden, wil de gezamenlijke ontdekkingsreis naar gezondheid effectief zijn.

De relatie tussen zorgvrager en zorgaanbieder wordt idealiter een leeromgeving voor beiden. De zorgverlener leert over de persoon die begeleid wil worden, en ontdekt daarmee wat in zichzelf nodig is om op de juiste manier te helpen. Dit biedt ruimte voor de zorgverlener om zich af te vragen wat er op dit momentbijgedragen kan worden, zonder in eerste instantie al af te vragen waar het naar toe moet. Scharmer noemt dit “waarnemingsgedreven participatie”. De zorgaanbieder stelt zich open om te leren. Vooroordelen worden losgelaten, er komt inzicht in de manier van kijken van de zorgvrager, en diens praktische kennis over het eigen leven. Wederkerigheid is dus een actief voortdurend zoeken en leren, voor zowel zorgvrager als zorgaanbieder! Uiteindelijk komt dit voor zowel zorgaanbieder als zorgvrager neer op het loslaten van ideeën, verwachtingen, oordelen en veroordelingen, het in praktijk brengen van het principe “letting go, letting come!” Dit brengt de wederkerigheid in de relatie. Je gaat voorbij aan de neiging om een ‘quick fix’ te willen. Dit is bereidheid om naar de wortel van de behoefte te gaan, om te verkennen wat de échte boodschap is van de symptomen.

Onderstaande principes zijn het uitgangspunt voor alle betrokkenen: begeleiders, cliënten en ondersteunend personeel.

Heelheid is de natuurlijke staat van zijn.

Gezondheid is een evenwicht, een balans, een harmonie in de relaties tussen lichaam, geest, emotie en spiritualiteit. Ziekte kan gezien worden als een verstoring van de eenheid van deze relaties.

Door het herstellen van bovengenoemde relaties wordt de ervaring van heelheid bewust.

Symptomen en ziekte kunnen groeibevorderend zijn: pijn, lijden en veroudering kunnen een waardevolle boodschap inhouden in iemands leven; symptomen en ziekte kunnen klaarheid geven in prioriteiten die men zich tot dan toe heeft gesteld en inzicht verschaffen in nog onontdekte mogelijkheden.

Wij erkennen alle bestaande geneeswijzen, kennis en kunde en integreren deze diversiteit aan wijsheid in het centrum.

Juist de diversiteit aan visie en handelen geeft toegevoegde waarde en verbindt ons.

Bewustzijnsontwikkeling is de sleutel. Wij zijn erop uit om van elkaars inzichten te leren.

Uitwisseling en afstemming tussen begeleiders is essentieel voor zowel de integrale behandeling als voor de groei van de begeleiders.

Wij richten ons op het benutten van het zelfherstellend vermogen van de cliënt.

De begeleider onderkent en activeert de latente biologische, geestelijke en spirituele mogelijkheden tot heelheid en ondersteunt de bewustwording van de keuzemogelijkheden van de individuele cliënt.

De begeleider vraagt zich altijd af wie de cliënt is en welke relaties hersteld willen worden ten gunste van het ervaren van heelheid.

Wij brengen bewust en onbevreesd authentiek zijn in de praktijk

Wij stellen ons open voor het geheel waardoor heling plaatsvindt.

Optimale begeleiding wordt bereikt door het toepassen van technische vaardigheden in combinatie met wezenlijke kwaliteiten als intuïtie, empathie en onvoorwaardelijke betrokkenheid.

Sluit Menu